ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΕΜΙΤΣΑΣ

 

  

Καλό ταξίδι, φίλε Παναγιώτη

 

Σήμερα αποχαιρετούμε  με βαθιά συγκίνηση έναν άνθρωπο που αγάπησε πραγματικά τον τόπο του.

 Έναν άνθρωπο που υπηρέτησε την κοινωνία μας με ανιδιοτέλεια, εργατικότητα και συνέπεια

 και που άφησε πίσω του ένα αποτύπωμα που δεν σβήνει.

 

Αποχαιρετούμε τον Παναγιώτη Νέμιτσα.

 

Τον γνωρίσαμε ως έναν άνθρωπο σεμνό, σοβαρό, συνετό και συνεννοήσιμο.

 Έναν άνθρωπο συνεργάσιμο, εργατικό και δημιουργικό, που δεν δίσταζε να εκφράσει την άποψή του, ακόμη και όταν αυτή ήταν διαφορετική.

Ό,τι πίστευε, το υποστήριζε με καθαρότητα και αξιοπρέπεια, χωρίς εμπάθεια και χωρίς μικροψυχία.

Για μένα, ο Παναγιώτης ήταν κάτι περισσότερο από ένας συμπολίτης. Ήταν φίλος, καλός συνεργάτης και ένας άνθρωπος στον οποίο μπορούσα να στηριχθώ.

Η αγάπη του για το Αρσάκειο και τον τόπο του γενικότερα ήταν βαθιά και έμπρακτη.

Δεν περιορίστηκε στα λόγια.

Ως Πάρεδρος του Αρσακείου εργάστηκε με επιμονή και προσήλωση για ζητήματα που αφορούσαν την καθημερινότητα και την προοπτική του χωριού του.

Το όνομά του συνδέθηκε με σημαντικές παρεμβάσεις και έργα που έμειναν στον τόπο.

Με την κατασκευή της πλατείας του Αρσακείου.

Με την κατασκευή του βιολογικού καθαρισμού και τη σύνδεση των κατοικιών του χωριού με αυτόν.

Με την ασφαλτόστρωση του δρόμου Αρσακείου – Αετολόφου, ένα έργο για το οποίο χρειάστηκε επιμονή, προσπάθεια και συνεχής διεκδίκηση από τον ίδιο.

Και ο Παναγιώτης δεν δίστασε να επιμείνει μέχρι αυτό που θεωρούσε σωστό και αναγκαίο για τον τόπο του να γίνει πραγματικότητα.

 

Αυτή ήταν η σχέση του με το Αρσάκειο, με τον τόπο του, αλλά και με όλο τον δήμο .

Μια σχέση αγάπης, ευθύνης και προσφοράς.

Ο Παναγιώτης αγαπούσε ιδιαίτερα και τον αθλητισμό, με ξεχωριστή θέση στην καρδιά του να έχει το ποδόσφαιρο.

Υπήρξε ποδοσφαιριστής, προπονητής, παράγοντας και φίλαθλος.

 Έζησε τον αθλητισμό από πολλές πλευρές και τον υπηρέτησε με την ίδια αγάπη και το ίδιο πάθος που χαρακτήριζαν και την υπόλοιπη ζωή του.

Ασχολήθηκε με τα κοινά και υπήρξε ενεργός πολίτης.

Πίστευε ότι ο καθένας μας έχει υποχρέωση να προσφέρει στον τόπο του και στους ανθρώπους του. Και ο ίδιος το έκανε χωρίς να περιμένει ανταλλάγματα.

Πάνω απ’ όλα, όμως, ήταν ένας καλός οικογενειάρχης, προστάτευε , σεβόταν και στήριζε την οικογενειά του

Ήταν ένας καλός και επιστήθειος φίλος,

ένας συγχωριανός και συνδημότης που ήξερε να σέβεται τους ανθρώπους.

Θα τον θυμόμαστε πάντα αισιόδοξο.

Θα τον θυμόμαστε πάντα με έναν καλό λόγο για τον καθένα.

Θα θυμόμαστε το χαμόγελό του,

 τη διάθεσή του να βοηθήσει,

την εργατικότητά του,

την επιμονή του όταν πίστευε σε κάτι

 και την καθαρότητα με την οποία εξέφραζε την άποψή του.

 

Και πάνω απ’ όλα θα θυμόμαστε έναν άνθρωπο που αγάπησε τον τόπο του και προσπάθησε, με τις δικές του δυνάμεις, να τον κάνει καλύτερο.

 

Φίλε, Παναγιώτη,

σήμερα δεν θέλω να πω πολλά λόγια.

Γιατί μπροστά στην απώλεια ενός ανθρώπου, ενός συνεργάτη, τα λόγια πολλές φορές δεν μπορούν να χωρέσουν όσα αισθανόμαστε.

 

Θέλω μόνο να σου πω ένα μεγάλο «ευχαριστώ».

Για τη φιλία σου.

Για την εμπιστοσύνη σου.

Για τη συνεργασία μας.

Για την προσφορά σου.

Για την αγάπη που έδειξες στον τόπο μας.

 

Και θέλουμε να ξέρεις ότι θα μείνεις στη μνήμη μας όπως πραγματικά ήσουν: ένας άνθρωπος απλός, σεμνός, εργατικός, έντιμος, αισιόδοξος,προοδευτικός

 και πάντα πρόθυμος να προσφέρει.

 

Ένας άνθρωπος που άφησε το δικό του σημάδι στον τόπο μας.

 

Έχεις πλέον ξεχωριστή θέση στην καρδιά και στη μνήμη όλων εκείνων που σε γνώρισαν, σε αγάπησαν και συνεργάστηκαν μαζί σου.

 

Καλό ταξίδι, φίλε Παναγιώτη.

Θα σε θυμόμαστε με αγάπη, σεβασμό και ευγνωμοσύνη.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.

Ν.Χ.