Ο Υπουργός Άμυνας στην περιοχή και η δημοτική αρχή Μαρωνείας–Σαπών σε χειμερία νάρκη

 

Άλλη μία χαμένη ευκαιρία για τον τόπο. Άλλη μία απόδειξη αδράνειας, αδιαφορίας και πολιτικής ανεπάρκειας από τη δημοτική αρχή Μαρωνείας–Σαπών.

Η πρόσφατη επίσκεψη του Υπουργού Εθνικής Άμυνας κ. Νίκου Δένδια στην περιοχή θα μπορούσε –και έπρεπε– να αποτελέσει μια ευκαιρία για την δημοτική αρχή να διεκδικήσει, να ενημερώσει, να πιέσει, να θέσει ζητήματα ουσίας που αφορούν την τοπική κοινωνία και είναι της αρμοδιότητάς του.

Κι όμως, η διοίκηση του Δήμου… απουσίαζε. Ούτε συνάντηση επιδιώχθηκε, ούτε υπόμνημα κατατέθηκε, ούτε αιτήματα τέθηκαν από τον δήμο. Σαν να μην συνέβη τίποτα.

 Σαν να μην πέρασε από δίπλα μας ένας κορυφαίος υπουργός, αρμόδιος για κρίσιμα ζητήματα που αφορούν άμεσα τις Σάπες και την ευρύτερη περιοχή.

Ποιος θα μιλήσει στον Υπουργό για την επιτακτική ανάγκη κατασκευής στρατιωτικών κατοικιών στις Σάπες, κάτι που είχε ξεκινήσει η προηγουμενη δημοτική αρχή, ώστε να παραμείνει ζωντανή η στρατιωτική παρουσία και η τοπική οικονομία;

Ποιος θα θέσει το καίριο ζήτημα της αποτροπής της υποβάθμισης της 388 ΠΑΠ, ενός ιστορικού και στρατηγικού σχηματισμού;

Ποιος θα διεκδικήσει την αναβάθμιση και ενίσχυση του ΤΕΘ Σαπών και της Μοίρας Καταδρομών της Νέας Σάντας, που αποτελούν πυλώνες ασφάλειας αλλά και ανάπτυξης για την περιοχή;

Η απάντηση είναι απλή και θλιβερή: Κανείς από τη σημερινή διοίκηση.

Ο Δήμαρχος που «δεν πάει στην Αθήνα», όταν όμως έρχεται η Αθήνα… εδώ, ούτε τότε εμφανίζεται.

 Η δημοτική αρχή που διακηρύσσει ότι «νοιάζεται για τον τόπο», αλλά χάνει τη μία ευκαιρία μετά την άλλη.

Μια διοίκηση που περιορίζεται σε φωτογραφίες, δελτία τύπου και γενικόλογες δηλώσεις, αλλά απουσιάζει εκεί που απαιτείται πολιτική σοβαρότητα, διεκδίκηση και στρατηγικός σχεδιασμός.

Δυστυχώς, η επίσκεψη του Υπουργού Εθνικής Άμυνας κατέληξε να είναι ακόμη ένα χαμένο στοίχημα για τον Δήμο Μαρωνείας–Σαπών.

Κι όσο η δημοτική αρχή συνεχίζει να λειτουργεί με αδράνεια και αδιαφορία, τόσο ο τόπος θα χάνει ευκαιρίες, πόρους και προοπτική.

Η ιστορία γράφεται από όσους διεκδικούν. Οι υπόλοιποι απλώς… απουσιάζουν